De fusie tussen SVD Handzame en VV Kortemark ging ook gepaard met het spijtig overlijden van gewezen Gerechtigd Correspondent en Jeugdsecretaris van SVD Handzame Dhr. Frans Lepoutre. Frans heeft zijn steentje nog kunnen bijdragen bij deze fusie, door de nodige formaliteiten in orde te brengen voor zijn heengaan. Hij was ook de drijvende kracht in het bestaan van SVD Handzame en in het organiseren van sportkampen, het was dan ook een jaarlijks succes. Frans is overleden op maandag 11 september 2006 en had de leeftijd van 64 jaar, dit na een moedig gedragen ziekte. Tijdens de eucharistieviering richte onze voorzitter een klein woordje naar Frans toe, die ik u toch niet wil onthouden en deze hieronder heb neergepend.

Je hebt gevochten tot het bittere einde, maar je hebt de ongelijke strijd verloren.
Moed en volharding – je grootste karaktertrekken – hebben niet volstaan om je werk en je leven verder te zetten.
Je laat een grote leemte na in ons midden en je vriendenkring.

36 jaar geleden stond je aan de wieg van SVD Handzame.
Bij de geboorte van SVD Kortemark nam je de zware taak van gerechtigd correspondent op je schouders.
En wat heb je allemaal niet meegemaakt en verwezenlijkt in deze periode.

We zien je als speler nog draven over het terrein. Bikkelhard, maar fair.
Daarna nam je de touwtjes in handen op bestuurlijk gebied. Je was altijd bereikbaar, altijd aanwezig.
‘s Avonds de kleedkamers reinigen, s’ morgens de flessen water klaarzetten voor de spelers.

Hoeveel jonge spelertjes hebben hun voetbalschoentjes mooi afgeveegd aan de borstels onder jouw alziend arendsoog.
Hoeveel vuilnisemmers zijn de revue niet gepasseerd?
Je was een echte Mister Proper die zorgde voor de accommodatie van SVD Kortemark.

Eens thuis nam je alle paperassen nog door met een ongelooflijke nauwkeurigheid.
Je deed dit nog tot een week voor je spijtig heengaan.
Je bezorgdheid voor de club was nog altijd even groot als in je betere dagen, Frans.
Die laatste handdruk die je ons gaf en prevelde: hou SVD recht, zal nooit uit ons geheugen worden gegrift.

Alle West-Vlaamse voetbalclubs kenden onze Frans.
Hij was een graag geziene persoon op al hun vergaderingen en plichtsgetrouw bracht je verslag uit over al de nieuwe ontwikkelingen.

En je was bovendien nog een prima organisator.
Wie heeft in de omstreken nooit geproefd van de truffels die Frans aan de man bracht.
De ijstaartenactie was zijn stokpaardje.

Over een kaartje leggen, kon hij ook een boek schrijven.
Als steeds alles stipt bijhoudend aan de inschrijvingstafel en achteraf een gezellig babbeltje slaan met de mensen die hun prijzen kwamen afhalen.

Waar is die tijd, Frans, dat we allen samen de hangars van de Firma Vancoppenolle leeghaalden voor Amersveldekermis en drie opeenvolgende dagen de Amersveldestraat op stelten zetten.

Naast zijn grote liefde, voetbal, had je nog een tweede passie.
We herinneren ons nog allemaal de sappige verhalen die je vertelde over je tochten met de fiets.
Geen gemeente, geen kerk, geen cafeetje konden we noemen die je niet kende.
Je was beter dan de beste GPS om de weg te beschrijven.

Duizenden kilometers heb je afgemaald.
Je was een echt winnaartype en je kroonde je dan ook verschillende malen tot kampioen van de wielertoeristen.

Tijdens je weinig vrije tijd die je had, kon je genieten van een lekker etentje met bijhorend wijntje.
Je hield ook van een uitstapje naar de Ardennen of Luxemburg om de gezonde lucht op te snuiven en tot rust te komen.

Frans besefte heel goed dat hij niet alleen stond in zijn strijd.
Hij vertrouwde ons toe dat hij een hele goede assistente had die voor hem zorgde.

Dit alles was Frans. En nog veel meer.
Teveel om alles op te noemen.

Frans, beste vriend, we zullen je heel erg missen.